Yorkshire terrier: wielkość, długość życia i pielęgnacja

Amerykański Klub Kynologiczny (AKC) szacuje długość życia yorka na 11–15 lat. Brytyjski Royal Kennel Club (RKC) zalicza rasę do przedziału „ponad 12 lat”.

Obie wartości opisują rasę jako całość: to typowe przedziały dla psów tej rasy, a nie prognoza dla konkretnego psa.

Na tle innych ras opisanych na Pettify po polsku (wszystkich: 6) górna granica szacunku AKC dla yorka jest wyższa niż u 2 z nich i niższa niż u 2.

RKC zaleca szczotkowanie yorka codziennie. Sierść jest według klubu długa, a rasa nie linieje. W skalach AKC rasa dostaje 1/5 za linienie i 5/5 za to, jak często sierść wymaga pielęgnacji.

Sierść ma kolor stalowoniebieski z podpalaniem, jest cienka i jedwabista, a AKC porównuje ją raczej do ludzkich włosów niż do psiego futra. Dopóki utrzymujesz ją długą, licz się ze szczotkowaniem każdego dnia i kąpielą mniej więcej raz w tygodniu. Długie włosy na czubku głowy skraca się albo spina w kucyk.

Najdalej posuwają się w tym psy wystawowe. Pierwsi wystawcy sadzali swoje yorki na jedwabnej chuście lub poduszce, a rasa do dziś ma własną scenę: według RKC to jedyna rasa pokazywana na ozdobnej skrzynce. Szatę psa domowego można uprościć, ale dopóki pozostaje długa, codzienne szczotkowanie też zostaje.

RKC szacuje, że york potrzebuje ruchu do 30 minut dziennie. AKC ocenia energię rasy na 4/5, a potrzebę zajęć dla umysłu na 4/5.

Energii jest tu więcej, niż sugeruje rozmiar. Dwa krótkie spacery dziennie prawdopodobnie wystarczą, szacuje AKC, a dla odmiany można dorzucić szybki sprint za piłką tenisową w ogrodzie. Warto też przyjrzeć się sportom takim jak agility czy obedience, bo głowa teriera chce pracy tak samo jak jego łapy.

Waga dorosłego psa według AKC: 3,2 kg. Wysokość w kłębie: 18–20 cm. AKC podaje wartości w funtach i calach; przeliczyliśmy je na kilogramy i centymetry.

Za kokardkami kryje się pies z robotniczym rodowodem. W XIX wieku szkoccy robotnicy, którzy przenosili się do Yorkshire i Lancashire za pracą w przędzalniach i kopalniach węgla, zabierali ze sobą małe teriery, a te zarabiały na swoje utrzymanie, łapiąc szczury. Żartowano, że jedwabista sierść musiała zejść prosto z krosien. RKC wywodzi rasę od dawnego black and tan teriera z domieszką skye teriera i maltańczyka, a za jej protoplastę uznaje psa o imieniu Huddersfield Ben, urodzonego w 1865 roku.

Uznanie przez Kennel Club w Anglii w 1886 roku zmieniło jego zajęcie. Yorki stały się pieskami salonowymi modnych wiktoriańskich dam i hodowano je coraz mniejsze; w Ameryce AKC zarejestrował pierwszego, sukę o imieniu Belle, już w 1885 roku. Terier jednak w nim został. RKC pisze, że york wciąż poradzi sobie z każdym domowym gryzoniem, a podczas drugiej wojny światowej york o imieniu Smoky przeciągnął dla żołnierzy przewód łączności przez podziemny tunel.

Jego oceny opisują pewnego siebie małego psa. Jako stróż ma 5/5, a za otwartość wobec obcych 5/5, więc podnosi alarm przy drzwiach, a potem zwykle zaprzyjaźnia się z każdym, kto wejdzie. Szczekliwość to 4/5. Z innymi psami ocena jest przeciętna, 3/5, a AKC opisuje rasę, która lubi rządzić, więc zapoznawanie lepiej prowadzić powoli.

Miasto mu odpowiada. Według RKC wystarczy mu mieszkanie i mały lub średni ogród, a miasto czy wieś nie robi różnicy. AKC ocenia zdolność przystosowania na 5/5 i pisze, że yorki pokochali mieszkańcy miast na całym świecie. W statystykach rejestracji AKC za 2025 rok zajęły 13. miejsce.